Το Μήνυμα της Κυριακής

 

Η Αγιοσύνη, ως σκοπός της ζωής

Κυριακή ΙZ' ΛΟΥΚΑ (Χαναναίας)

Κατά τους πρωτοχριστιανικούς χρόνους, άγιοι ονομάζονταν όλα τα μέλη της Εκκλησίας, διότι όλοι τους βίωναν την προοπτική της αγιότητας. Ζώντας σε μια κατ εξοχήν χαρισματική περίοδο ακολουθούσαν την προτροπή του Αποστόλου Παύλου «καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, επιτελούντες αγιοσύνην εν φόβω θεού».

Στο διάβα του χρόνου αυτή η προοπτική της αγιοσύνης, παραθεωρήθηκε. Η αύξηση του αριθμού των πιστών και η χαλάρωση του πνευματικού αγώνα των μελών της Εκκλησίας, οδήγησαν στον περιορισμό της αναγνώρισης της αγιότητας στα πρόσωπα εκείνα που έγιναν δοχεία του παναγίου Πνεύματος, ένσαρκοι άγγελοι, θεωμένοι άνθρωποι. Οι άγιοι πλέον είναι οι τόποι θεολογίας, φανέρωσης του νέου μυστηρίου της θέωσης, μαρτυρία της πίστεως. Όλοι εκείνοι  που τους οδηγούσε  η «κραταιά ως ο θάνατος αγάπη» για τον Θεό και για τον αδελφό τους. Που εμβαπτίσθηκαν στην κολυμβήθρα της ζωής και του θανάτου, συνθαπτόμενοι του θανάτου του Χριστού, αναγεννώμενοι, πορευόμενοι ενσυνείδητα στην καινή εν Χριστώ ζωή, πληθωρικά προικισμένοι με τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, ώριμοι και αγωνιζόμενοι διαρκώς τον καλόν αγώνα. Έγιναν  μάρτυρες του Χριστού στα πέρατα της Οικουμένης. Ομολόγησαν την πίστη τους «λόγω παντί και έργω» σε κάθε τόπο, με κάθε χρόνο και κάθε τρόπο. Και έγιναν οικουμενικοί διδάσκαλοι, οι δίαυλοι οι μεγάλοι εκείνοι απ΄ όπου έρχεται η βεβαιότητα του Πνεύματος. Βίωσαν το «ζω δε ουκέτι εγώ ζη εν εμοι Χριστός» και έγιναν οι θύρες και τα παράθυρα που δείχνουν το πλάτος του ουρανού, βρισκόμενοι πλέον γύρω από το ουράνιο θυσιαστήριο, σύγχρονοι και πάντα παρόντες, πρεσβευτές των πιστών.

Κατά τον Μάξιμο τον Ομολογητή οι άγιοι γίνονται «οι πάσχοντες την θέωσιν». Το ήθος τους είναι διττό ταπείνωση και μεγαλείο. Κεκρυμμένο κάλλος, κοχλασμός ζωής σε ακύμαντη ψυχική θάλασσα. Ιλαρότητα της κατανύξεως που δάμασε το θηριώδες και ζωοποιεί το θνητό. Ζουν την νηφάλιο μέθη της προσωπικής τους Πεντηκοστής. Οι άγιοι αγαπούν τους πάντες και τα πάντα πριν τα γνωρίσουν. Και τα γνωρίζουν με την αγάπη.

Θέλημα του Θεού είναι ο αγιασμός όλων μας, το να μετέχουμε και μείς στην χορεία των θεωμένων αγίων και αυτό ορίζει την προοπτική μας. Προοπτική, στόχος, κλίση είναι η αγιότητα. Το αντίθετο επιχειρεί ο κόσμος. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι κατά βάση ένας από- χριστιανοποιημένος άνθρωπος. Ο άγιος δεν αποτελεί πλέον κάτι το οικείο και ανθρώπινο, έχει τοποθετηθεί στη σφαίρα του υπερανθρώπινου, στις δυνατότητες μιας άλλης εποχής, που παρήλθε ανεπιστρεπτί.

Η Εκκλησία συνεχίζει να ζει με την ανάμνηση της αγιότητας, τον άγιο φέρνει ως πρότυπο ζωής, την αγιοσύνη ως προοπτική. Όλη η λατρεία μας είναι διαποτισμένη από τους αγιολογικούς ύμνους. Χιλιάδες ύμνοι, και ακολουθίες συντάχθηκαν για να εξυμνηθούν οι άγιοι, οι φίλοι του Θεού. Όλα τούτα είναι μία κλήση για να πλησιάσουμε τους Αγίους, να γνωρίσουμε τις μορφές τους, να μαθητεύσουμε στην αγιότητα και να τους μιμηθούμε, γνωρίζοντας ότι οι άγιοι είναι ο αληθινός εαυτός μας.

Δυστυχώς όμως αυτή την προοπτική την έχουμε λησμονήσει. Η αγιότητα είναι ένα νωθρό όραμα, μια ξεχασμένη προοπτική. Όμως ο πιστός πυρπολούμενος μέσα στην θεία Λειτουργία , φλεγόμενος και μη κατακαιόμενος, γίνεται όπως ο άγιος καθολικός και οικουμενικός. Προετοιμάζεται από τον Κύριο, αγιάζεται από το άγιο Πνεύμα να κοινωνήσει στην θεότητα με την μετοχή του στο Δείπνο των αγίων, μεταλαμβάνοντας τα Άγια που είναι μόνο για τους Αγίους. Μέσα στην Λειτουργία ξανά ανακαλύπτουμε την χαμένη προοπτική, τον σκοπό και το τέλος της ύπαρξής μας, την αγιοσύνη.

Επικοινωνία:

 Γραμματεία:

 Μητροπόλεως 1, Καβάλα

 +2510,223141-2510,225187

 Fax: +52510,223283

 imphnth@otenet.gr

Τα Νέα μας